Układanie płytek i glazury w Sopocie

W strefie natrysku i przy wannie polecamy fugę epoksydową. Kosztuje więcej i wymaga sprawniejszej pracy, bo szybciej wiąże, ale przy tutejszej wilgotności nie ciemnieje i nie zarasta pleśnią. Poza strefą mokrą standardowa fuga cementowa w zupełności wystarcza.

Tak, pracujemy z wielkoformatowymi spiekami regularnie. Wymagają one innego warsztatu: podłoże musi być wypoziomowane z tolerancją kilku milimetrów, klej nakłada się metodą podwójną, a do przenoszenia arkusza potrzeba dwóch osób. W sopockich realizacjach to dziś materiał pierwszego wyboru przy łazienkach z wyższej półki.

Jeśli termin ustalimy z wyprzedzeniem, tak. Nie bierzemy kilku budów naraz, bo to najprostszy sposób, żeby każda z nich się przeciągnęła. Datę zakończenia zapisujemy w umowie i traktujemy jako zobowiązanie, a nie szacunek.

Tak, i jest to jedna z prac, w których mamy największe doświadczenie. Wielki format wymaga innego warsztatu niż zwykła terakota: podłoże musi być wypoziomowane z tolerancją kilku milimetrów na całej długości, klej nakłada się metodą podwójną na płytkę i na ścianę, a do dosuwania używa się systemów poziomujących. Potrzebny jest też drugi człowiek do przenoszenia arkusza, bo płyta 120×60 potrafi ważyć kilkanaście kilogramów. Bez tych warunków płytka pracuje i po kilku miesiącach pojawiają się pęknięcia.

Zależy od formatu i rodzaju płytki. Przy gresie rektyfikowanym o prostych krawędziach schodzimy do 2 mm, co daje efekt niemal ciągłej powierzchni. Płytki nierektyfikowane mają lekko zaokrąglone krawędzie i wymagają szerszej fugi, zwykle 3 mm, inaczej różnice wymiarów między sztukami stają się widoczne. W strefach mokrych stosujemy fugi elastyczne odporne na pleśń, a narożniki i połączenia ściana–podłoga zawsze wypełniamy silikonem, nie fugą.