Układanie płytek i glazury w Redzie

Od wytrasowania. Ustalamy, od której płaszczyzny prowadzimy linię odniesienia i jak rozłożą się docinki przy połączeniu skosu ze ścianą pionową. Dopiero potem kleimy pierwszą płytkę. Przy skosach warto rozważyć mniejszy format, bo ogranicza liczbę cięć pod kątem i widocznych przejść.

Nie. Wilgoć przedostanie się przez fugi i odspoi okładzinę, zwykle w ciągu kilku sezonów. Najpierw trzeba ustalić źródło — w okolicy doliny Redy często odpowiada za to poziom wód gruntowych i stan izolacji poziomej — a następnie osuszyć ścianę. Mówimy o tym wprost, nawet gdy oznacza to przesunięcie terminu.

Zaczynamy od sprawdzenia, z czego zbudowana jest ściana, bo w domach budowanych systemem gospodarczym w obrębie jednego pomieszczenia bywa kilka materiałów. Każdy ma inną chłonność i wymaga innego gruntu. Pominięcie gruntowania na chłonnym podłożu skraca czas otwarty kleju i obniża przyczepność.

Tak, i jest to jedna z prac, w których mamy największe doświadczenie. Wielki format wymaga innego warsztatu niż zwykła terakota: podłoże musi być wypoziomowane z tolerancją kilku milimetrów na całej długości, klej nakłada się metodą podwójną na płytkę i na ścianę, a do dosuwania używa się systemów poziomujących. Potrzebny jest też drugi człowiek do przenoszenia arkusza, bo płyta 120×60 potrafi ważyć kilkanaście kilogramów. Bez tych warunków płytka pracuje i po kilku miesiącach pojawiają się pęknięcia.

Zależy od formatu i rodzaju płytki. Przy gresie rektyfikowanym o prostych krawędziach schodzimy do 2 mm, co daje efekt niemal ciągłej powierzchni. Płytki nierektyfikowane mają lekko zaokrąglone krawędzie i wymagają szerszej fugi, zwykle 3 mm, inaczej różnice wymiarów między sztukami stają się widoczne. W strefach mokrych stosujemy fugi elastyczne odporne na pleśń, a narożniki i połączenia ściana–podłoga zawsze wypełniamy silikonem, nie fugą.